Αστική Ευθύνη: Υποχρέωση για τους μικρούς, “ομπρέλα” για τους μεγάλους;

Είμαι επαγγελματίας ασφαλιστικός πράκτορας και Συντονιστής Ασφαλιστικών πρακτόρων
Έχω Ατομική επιχείρηση. Έχω ΙΚΕ. Έχω ΑΕ.
Και για όλες απαιτείται Αστική Ευθύνη. οχι τρείς αλλά έξι συνολικά

Όχι μία.οχι τρείς αλλά έξι συνολικά
Όχι συμβολικά.
Αλλά πολλαπλές καλύψεις, με συγκεκριμένα όρια, με συγκεκριμένες απαιτήσεις, με αυστηρή τεκμηρίωση.

Τα ελάχιστα όρια κάλυψης ορίζονται σε €2.315.610  ανά έτος (συνολικά για όλες τις απαιτήσεις) και €1.564.610  ανά απαίτηση (περιστατικό) Και σωστά.

Η Αστική Ευθύνη είναι πυλώνας αξιοπιστίας.
Είναι σεβασμός στον πελάτη.
Είναι προστασία της αγοράς.

Όμως εδώ ξεκινά το ερώτημα.

Οι τράπεζες που διανέμουν ασφαλιστικά προϊόντα – όπως η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η Alpha Bank, η Eurobank ,  η Τράπεζα Πειραιώς κτλ
που εξυπηρετούν εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες μέσω bancassurance,
λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο;

Έχουν τις ίδιες επιμέρους υποχρεώσεις ανά νομική οντότητα;
Ή λειτουργούν με κεντρικές, ομαδικές καλύψεις ομίλου;

Δεν αμφισβητώ τη νομιμότητα.
Αμφισβητώ την ισότητα εφαρμογής.

Γιατί όταν ένας ανεξάρτητος επαγγελματίας καλείται να έχει2,3 ,4 5 ή 6 συμβόλαια για να είναι απολύτως καλυμμένος,
ενώ ένας τραπεζικός κολοσσός λειτουργεί με μία ενιαία “ομπρέλα”,
τότε δεν μιλάμε απλώς για διαφορετικό μοντέλο.

Μιλάμε για διαφορετική πραγματικότητα.

Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα:

Υπάρχει ενιαίο κανονιστικό πλαίσιο ή διαφορετικές ταχύτητες συμμόρφωσης;

Δεν ζητώ εξαίρεση.
Δεν ζητώ χαλάρωση.
Δεν ζητώ προνόμιο.

Ζητώ ισονομία.

Ως επαγγελματίας, συμμορφώνομαι πλήρως.
Ως καταναλωτής, απαιτώ ίση μεταχείριση.

Η Αστική Ευθύνη δεν μπορεί να είναι αυστηρή υποχρέωση για τον μικρό και “διαχειρίσιμη δομή” για τον μεγάλο.
Η αγορά δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Αν οι κανόνες είναι ίδιοι, να εφαρμόζονται ίδιοι.
Αν υπάρχουν διαφοροποιήσεις, να εξηγηθούν δημόσια.

Γιατί η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται μόνο με συμβόλαια.
Χτίζεται με διαφάνεια.

Και η διαφάνεια απαιτεί απαντήσεις

 

 

Μιας και μιλάμε για Επαγγελματική Αστική Ευθύνη, τίθεται ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα.

Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται εκατοντάδες επαγγέλματα υψηλής ευθύνης:

• Μηχανικοί

• Αρχιτέκτονες

• Λογιστές – Φοροτεχνικοί

• Νομικοί σύμβουλοι

• Τεχνικοί έργων

• Σύμβουλοι επενδύσεων

• Ιατροί όλων των ειδικοτήτων

Σε πόσα από αυτά αποτελεί γενική και οριζόντια νομική προϋπόθεση άσκησης επαγγέλματος η ύπαρξη ασφαλιστηρίου Επαγγελματικής Αστικής Ευθύνης;

Στον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή είναι υποχρεωτική βάσει της ευρωπαϊκής οδηγίας IDD και της εφαρμογής της από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Στους ιατρούς όμως;

Σε μια χώρα όπου η ιατρική πράξη επηρεάζει άμεσα τη ζωή και την υγεία του πολίτη,
η ύπαρξη ασφαλιστηρίου αστικής ευθύνης δεν αποτελεί ρητή, καθολική και ενιαία υποχρέωση εκ του νόμου για όλους.

Και εδώ δεν τίθεται ζήτημα αντιπαράθεσης με κανέναν κλάδο.
Τίθεται ζήτημα αρχής.

Η ιατρική ευθύνη είναι από τις σοβαρότερες μορφές επαγγελματικής ευθύνης.
Όπως και η τεχνική ευθύνη σε ένα έργο.
Όπως και η οικονομική ευθύνη σε μια επένδυση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επανειλημμένα τονίσει την ανάγκη ενίσχυσης της προστασίας του καταναλωτή και της επαγγελματικής ευθύνης σε κρίσιμους τομείς.
Σε πολλές ώριμες ευρωπαϊκές αγορές, η επαγγελματική αστική ευθύνη θεωρείται αυτονόητη πρακτική και όχι προαιρετική επιλογή.

Η Ελλάδα γιατί επιλέγει αποσπασματικές ρυθμίσεις;
Γιατί δεν υπάρχει ενιαία, οριζόντια και ξεκάθαρη εφαρμογή;

Δεν μπορεί ο ασφαλιστής να έχει υποχρεωτικά συγκεκριμένα ελάχιστα όρια κάλυψης και άλλοι κλάδοι υψηλού ρίσκου να λειτουργούν χωρίς αντίστοιχη θεσμική απαίτηση.

Δεν μπορεί η προστασία του πολίτη να εξαρτάται από το αν ο επαγγελματίας “επέλεξε” να ασφαλιστεί.

Και εδώ το λέω καθαρά:

Πάνω από επαγγελματίας, είμαι Έλληνας φορολογούμενος πολίτης και καταναλωτής.
Και απαιτώ τα αυτονόητα.

Ίσους κανόνες.
Καθολική ευθύνη.
Πραγματική προστασία.

Η ασφάλιση επαγγελματικής ευθύνης δεν είναι τιμωρία.
Είναι πολιτισμός ευθύνης.

Και ο πολιτισμός δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ  ΑΚΟΜΑ…ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ